Het was in één keer over en uit. En dat deed pijn. Minutenlang zat doelman Etienne Vaessen tegen de doelpaal aan in het immense Estadio BBVA in Monterrey. Verderop keken zijn medespelers aangeslagen in het niets en vloeiden er tranen. De 2-1 nederlaag tegen Bolivia voelde als een knock-out in de eerste ronde.
Hoe mooi zou het geweest zijn als zowel Nederland, Curacao als Suriname op het WK in actie waren gekomen? Het is er dus niet van gekomen en eerlijk gezegd heeft het er ook nauwelijks ingezeten. Heel even, nadat RKC’er Liam van Gelderen Suriname na rust op 1-0 zette, leek het WK binnen handbereik.
Alleen schoot Suriname zichzelf in de voet toen eerst doelman Etienne Vaessen tweemaal gestrekt ging met kramp en vervolgens nog een paar spelers. Onderuit door de hitte (32 graden), maar de ploeg had er vooral zichzelf mee. Het ritme was weg, Bolivia kon zich herpakken en trok met 2-1 uiteindelijk aan het langste eind.
Zo was de Surinaamse droom van korte duur. Na een fase waarin op mooie wijze de krachten werden gebundeld. Uit Amsterdam vloog Henk ten Cate over als bondscoach, nam stadsgenoot Winston Bogarde mee als assistent en liet Jimmy Floyd Hasselbaink uit Londen overvliegen om zijn staf te versterken. Vervolgens haalde hij diverse Europese profs over om onder de Surinaamse vlag uit te komen.
Met als doel plaatsing voor het WK, om zo een startpremie van 10 miljoen dollar te innen en daarmee de infrastructuur van het Surinaamse voetbal van impulsen te voorzien. Plus het effect dat deelname aan het mondiale toernooi op de populariteit van de sport zou hebben bij jeugd en bevolking.
Het heeft niet zo mogen zijn. Toch zou het zonde zijn om het in gang gezette proces nu los te laten. Inmiddels heeft de Surinaamse voetbalbond Clarence Seedorf en Patrick Kluivert als adviseurs weten te strikken en zou het mooi zijn als Henk ten Cate en zijn staf beschikbaar blijven om een vervolg aan de te korte hype te geven.
Maar eerst moet de dreun van Monterrey worden verwerkt. Die was recht onder de kin.