Vanuit Zürich naar de olympische stad Lausanne gereisd. Als jurylid van de AIPS Global Sportmedia Awards wacht ’s avonds in het Olympisch Museum de bekendmaking van de beste sportjournalistieke prestaties van het afgelopen jaar. Na bijna 2000 inzendingen uit 130 landen in acht verschillende categorieën beoordeeld te hebben. En dat was geen straf.
Nog nooit was het niveau zo hoog. Waarbij de ontwikkeling van de sportjournalistiek in Afrika en Azië opvallend is. Zo was de beste column van een Chinese journalist, die op briljante wijze het bezoek beschreef van de Juventus-spelers aan de Amerikaanse president Donald Trump in het Witte Huis.
Of een Iraneese journaliste die de hoofdprijs voor de beste radio-uitzending won. Een reportage van een sportvrouw die voor een wedstrijd naar het buitenland wilde reizen, maar door de douane tegen werd gehouden omdat haar ex-man haar reis geblokkeerd had. Dit recht blijken mannen nog in Iran te hebben.
Qua voetbalonderwerpen kwamen vooral geweld, matchfixing en spelershandel aan de orde. Naar aanleiding van een Tsjechische tv-inzending over matchfixing, werden uitgerekend gisteren zelfs 35 personen gearresteerd. Verder waren ook maatschappelijke impact, historie en emotie populaire items.
Wat duidelijk maakt, dat wereldwijd voetbal niet langer wordt gezien als alleen een spel waar 22 mensen achter een bal aan hollen. Het is politiek, het verbindt, het ontroert, het is macht; wat is het eigenlijk niet? Het waren allemaal inspiratiebronnen voor de prijswinnaars uit Argentinië, China, Palestina, Chili, Gambia, Frankrijk, Duitsland, Brazilië en Tsjechië.
Een indicatie ook dat er in de Nederlandse voetbaljournalistiek wel een tandje bij kan. In alle acht categorieën wist slechts één inzending een shortlist te halen. Een fascinerende foto van Geert van Erven, die voor Getty Images een uniek beeld wist te vangen op het moment dat voor Duitsland – Italië het Italiaanse volkslied werd gespeeld. Als doelman Gianluga Donnarumma de laatste zin werkelijk uitkrijst, schrikt een Duits jongentje uit het rijtje wedstrijdmascottes zich een ongeluk.
Het was de enige Nederlandse inzending die ertoe deed. Net zoals onze clubs internationaal nog weinig voorstellen, staat ook de voetbaljournalistiek al enige tijd stil. Dat werd aan het Meer van Genève wel weer duidelijk.