Het ene continent is het andere niet. Koud geland in China word ik geconfronteerd met het nieuws over Marokko – Senegal. De finale van de Afrika Cup leverde in 120 minuten zo’n vijf afleveringen van ‘Man bijt hond’ op. Wat een contrast met de Aziatische cultuur. De ontploffende emoties op het Afrikaanse continent versus het naïeve enthousiasme van Chinezen. Veel klappen, veel vlaggetjes, maar geen geweld.
Toch zijn ze ook hier stapelgek op voetbal. Maar net als in Afrika lukt het ook in Azië niet om structuur in het topvoetbal aan te brengen. Zowel bij de bonden als de clubs. Japan is de uitzondering, alleen blijft de J-League toch een beetje een ver van mijn bed show. Mogelijk dat het komende WK voor nieuwe impulsen gaat zorgen voor de huidige nummer 18 van de FIFA-ranking. Daarmee is Japan, op 14 juni WK-tegenstander van Oranje, het hoogst genoteerde Aziatisch team. Op de 22ste plaats gevolgd door Zuid-Korea, maar dan houdt het op. Pas op plek 93 volgt China.
Terwijl amper tien jaar geleden de Chinezen, in navolging van Japan, het profvoetbal nog groot wilden aanpakken. De Super League werd opgericht, waarna met miljoenen topcoaches en topspelers werden gelokt. Onder hen ook Jordi Cruijff, die anderhalf jaar bij Chongqing Lifan en één seizoen bij Shenzhen FC als hoofdcoach zijn bankrekening zou spekken. Salarissen tussen de vijf en tien miljoen dollar netto waren toen de normaalste zaak van de wereld.
Inmiddels zijn in China de tijden drastisch veranderd. De Super League bestaat nog, net als Chongqing en Shenzhen, maar de internationale top is met de noorderzon vertrokken. De Chinezen mogen dan een reputatie als ondernemers hebben, met het voetbal hebben ze er niets van gebakken. In het immense land lukt het maar niet om een gezamenlijk beleid voor bijvoorbeeld de jeugdopleiding te ontwikkelen, waardoor het nationale elftal structureel versterkt kan worden. Wat uiteindelijk Japan wel is gelukt.
Toch is het land nog altijd voetbalgek en investeren de Chinese handelslui volop in het topvoetbal (IT-bedrijf Lenovo is partner van het WK), alleen niet meer in eigen land. Een bizarre patstelling.