Met in totaal 3.2 miljard euro aan uitgegeven transfergeld heeft de Engelse Premier League een nieuw record gevestigd. Met de 144 miljoen die Liverpool voor Bradley Barcola overmaakte aan Paris Saint Germain werd het miljardenbal op de transfermarkt in stijl afgesloten.
De enorme bedragen staan in schril contrast met Nederland, waar nog geen 140 miljoen euro is besteed. De vraag rijst dan ook, waarom bedragen boven de 100 miljoen blijkbaar marktconform zijn. Zeker omdat meer dan 50% van de Premier League in handen is van Amerikaanse investeerders, moeten er toch zwarte cijfers worden geschreven om te aandeelhouders tevreden te houden.
Bovendien gelden er in Engeland strenge regels, waarbij een club over een periode van drie jaar maximaal een nettoverlies van 120 miljoen euro mag hebben. Zonder aanzien des clubs worden die gehandhaafd. Zo is Manchester City nog altijd in een stevige juridische procedure verwikkeld om te voorkomen dat de club mogelijk zelfs naar een lagere divisie terug wordt gezet.
Inmiddels zijn de regels verder aangescherpt en gekoppeld aan een percentage van de totale inkomsten dat in de selectie geïnvesteerd mag worden. Daarbij geldt een maximum van 25 contractspelers, van wie er 8 niet ouder dan 21 jaar mogen zijn en minimaal 3 jaar bij een profclubs uit Engeland of Wales moeten hebben getraind. Om zo ook de jeugdopleiding te stimuleren, die anders onder het financiële geweld zou worden verpulverd.
Verder is opvallend dat de transfers vooral op Britse bodem plaats hebben gevonden. Gebleken is dat veel buitenlandse spelers moeite hebben met de fysieke belasting die spelen in de Premier League met zich meebrengt. Het leidt tot kapitaalverlies, vandaar dat de focus nu op de eigen markt is gericht.
Zelden zullen er zoveel onderlinge deals tussen de Engelse clubs zijn gemaakt. Met als voordeel dat er weliswaar enorme bedragen worden uitgegeven, maar dat de geldstroom keurig verdeeld is. De 100 miljoen die club A aan club B betaalt, wordt door club B weer bij club C geïnvesteerd, die vervolgens weer gaat shoppen bij club A.
Zo is de Premier League dus continue bezig met fine tunen. Intussen wordt het alsmaar groter en groter.