Als freelance sportjournalist, met ook buitenlandse opdrachtgevers, zit ik zo’n honderd dagen per jaar in het buitenland. Lees daar kranten en volg de ontwikkelingen via social media en tv. Om te constateren dat Nederland internationaal een vreemde eend in de bijt is.
Allereerst loopt de sportjournalistiek hier jaren achter ten opzichte van de rest van de wereld. Het is enorm naar binnen gericht, waardoor buitenlandse ontwikkelingen worden genegeerd. Ook die van invloed zijn op de situatie in eigen land. Het simpele feit dat na de uitschakeling van het Nederlands elftal door Marokko de vaderlandse pers massaal het WK verliet was veelzeggend. Het toernooi was op dat moment een journalistieke snoepwinkel, waar geo-politiek, financiën, economie, noem maar op, samenvielen met topsport.
De focus bij onze media ligt vooral op transfers, benoemingen, opstellingen en tactiek. Op zich niks mis mee, maar de missing link is wel dat onvoldoende onderkend wordt dat topvoetbal vandaag de dag een bedrijfstak is die ook als zodanig beoordeeld moet worden. Dus schieten de meningen over de opstellingen van Oranje alle kanten op en blijft het exploitatieverlies van 2 miljoen dollar van de KNVB tijdens het WK, waar de miljarden tegen de plinten klotsten, onbesproken.
Nog curieuzer is hoe er door veel sportjournalisten wordt omgegaan met de vuistregel dat een ‘journalist beleid beoordeeld en niet beleid bepaald’. Omdat hij/zij dan op de stoel zit van degene die hij/zij moet beoordelen. Wie alleen het proces rond de benoeming van de nieuwe bondscoach gevolgd heeft, ziet dat voortdurend kandidaten door journalisten zelf naar voren zijn geschoven. Het zou Michael Reiziger zelfs het bondscoachschap kosten, omdat hij als ‘onbenoemde’ kandidaat meteen werd afgeschoten. De voetbalbond schrok zo van die reacties, dat de waan van de dag Zeist binnenvloog en Michael Reiziger op een zijspoor werd gezet.
Wat weer veel over de KNVB zegt.
Uiteindelijk werd er niet gekozen uit de via de media naar voren geschoven Peter Bosz, Erik ten Hag, Arne Slot, Louis van Gaal en Roberto Martinez, maar kwam Xavi Hernandez als konijn uit de hoge hoed vandaan.
Zo blies een olifant met een hele lange snuit alle verhaaltjes uit.