De riedel wordt weer afgewerkt. Het Nederlands elftal moet serieus overwegen het komende WK in de Verenigde Staten te boycotten. Aldus onze grachtengordel. Die vanachter de witte wijnkoeler de wereld immer belerend toespreekt.
Eigenlijk is hier gewoon sprake is van een klucht. In tegenstelling tot het vorige WK in Qatar neemt de KNVB het nu gelukkig niet serieus. Het betreft ook een stukje Nederland dat nauwelijks beseft wat er zich buiten de Amsterdamse Ring afspeelt. Toch krijgt het iedere keer weer het podium om uit te losse pols te dicteren wat een ander moet doen. Anderen te verbieden hun werk uit te voeren of hun droom uit te laten komen. Want dat is voetballen op een WK ook.
Daarmee is niet gezegd dat er nooit maatregelen genomen kunnen worden. Maar niemand moet zich laten dwingen om als opportunistisch actiemiddel gebruikt te worden, waarbij de consequenties alleen voor jou zijn. Het is daarom niet aan Oranje-aanvoerder Virgil van Dijk, bondscoach Ronald Koeman of de KNVB of het Nederlands elftal wel of niet naar Amerika gaat, maar aan de regering. De overheid die als er om actie wordt gebruld te vaak als wuivend riet reageert, terwijl als het er op aankomt de andere kant op wordt gekeken.
Terwijl juist het kabinet verantwoordelijk is voor het afbakenen van het speelveld. Wat te vaak achteraf, in plaats van vooraf gebeurt. Om een streep door deze alsmaar terugkerende klucht te zetten, moet politiek Den Haag daarom eindelijk de piketpalen neerzetten.
Bijvoorbeeld door de volgende criteria te hanteren:
Code geel: er is geen nationaal standpunt en is de sport vrij om zelf te beslissen;
Code oranje: ‘Den Haag’ voert een soort van negatief reisadvies in, waarbij de sport aan het denken wordt gezet en zelf het risico mag inschatten;
Code rood: Een algehele boycot. Niet alleen bindend voor de sport, ook voor het bedrijfsleven, entertainment, reissector etc.
Nu is er geen code geel, geen code oranje en geen code rood. Er is helemaal niets. Dus Oranje speelt op 14 juni in Dallas gewoon tegen Japan.