De score voor de UEFA-ranglijst was al niet optimaal, daarna volgden voor de Europese deelnemers nog tikken in de Eredivisie. Alleen Ajax haalde uit tegen FC Groningen, maar dat was na de mispeer in Split ook hard nodig. Het is nu weer een paar dagen rustig in Amsterdam, waar nauwelijks wordt beseft van hoe ver de club moet komen.
Hetzelfde geldt voor Feyenoord, waar een onnavolgbare structuur de club op een hellend vlak heeft gebracht. Wat nu gecamoufleerd wordt door de prestaties van het eerste elftal. Waar, ondanks een stevige (interne) tegenstroom, door de nieuwe directeuren Robert Eenhoorn (algemeen) en Dévy Rigaux (technisch) werd vastgehouden aan de gekozen lange termijnvisie. De huidige koppositie verbloemd daarom dat er in De Kuip nog veel werk aan de winkel is.
Hetzelfde geldt in Amsterdam waar, in tegenstelling tot zijn Rotterdamse collega Giovanni van Bronckhorst, hoofdcoach Michel Sanchez een vaste groep basisspelers nog niet in een flow heeft gekregen. Op zoek naar een solide basisteam blijft de Spanjaard maar wisselen met zijn opstelling. En zolang Michel Sanchez niet structureel presteert, blijft technisch directeur Jordi Cruijff intern tegen hobbels aanbotsen. Alleen bij winst is er lucht om zijn visie verder uit te voeren.
Het is de realiteit bij de twee klassieke topclubs. Wanbeleid los je niet zomaar op. Zeker niet als de veroorzakers nog altijd bij de club betrokken zijn en achter bomen blijven loeren op een nieuwe kans.
Dat spanningsveld ontbreekt traditioneel bij PSV en zeker bij AZ, FC Twente en NEC. Alle vier verspeelden ze, enkele dagen na hun Europese missies, dure punten in de Eredivisie. PSV ontbeert na het wegvallen van de geblesseerden spitsen Ricardo Pepi, Alassane Plea en Sam Lammers vooral een echte doelpuntenmaker. Bij AZ, FC Twente en NEC ontbreekt nu eenmaal het ‘Moeten Winnen DNA’. Situaties die Ajax en Feyenoord groot hebben gemaakt, maar ook bijna ten gronde hebben gebracht.