Binnen 24 uur na de uitschakeling door Marokko liet Ronald Koeman aan de KNVB weten zijn aflopende contract als bondscoach niet te zullen verlengen.
Dat is niet echt een verrassing. Een bondscoach gaat meestal een cyclus van 4 jaar mee. Eerst een EK om elkaar te besnuffelen en dan volgt al dan niet het lichten van de tweejarige optie richting het WK. Om daarna weer twee tot vier jaar aan te blijven gebeurt zelden. Daarbij is zijn huidige privésituatie echt een ding. De fragiele gezondheid van zijn vrouw Bartina noopte Ronald Koeman al eerder het trainingskamp van Oranje te verlaten, daarom is dit aspect ook de meest zwaarwegende factor bij zijn beslissing geweest.
Zoals het zo toch mooi is geweest. Het WK heeft duidelijk gemaakt dat Oranje toe is aan een nieuwe generatie en dat weer op te starten is voor Ronald Koeman niet echt aanlokkelijk. Beter dat een nieuwe man met andere energie daarmee aan de slag gaat. Intussen heeft de bijna ex-bondscoach al zijn bijdrage voor het nieuwe tijdperk afgegeven door de jonge internationals Crysencio Summerville en Jean-Paul van Hecke Oranje-fähig achter te laten.
Door de vier jaar Ronald Koeman loopt een structureel incomplete selectie als een rode draad doorheen. Voor interlands, het EK en nu weer het WK kreeg hij constant met een rits aan afmeldingen te maken. In Amerika kwam daar nog het matige presteren van zijn sterkhouders Virgil van Dijk en Frenkie de Jong bovenop.
Ronald Koeman krijgt nu her en der de sticker van verdedigende coach opgeplakt, maar dat is echt de waan van de dag. Kijk naar de eerste helften tegen Japan en Zweden. Oranje zou in de drie groepswedstrijden zelfs tot 10 treffers komen. Omdat Marokko veel sterker bleek, besloot Ronald Koeman voor één keer de aloude topsportwet toe te passen: alles aanwenden om te winnen en de volgende ronde te halen. Om hem daar op af te rekenen is tamelijk kort door de bocht.
Maar goed, van dat gezeur is hij nu af. Ronald Koeman voerde daarbij zelf de regie over zijn lot. Zoals het een topcoach betaamt.